Er wordt in het parlement al een hele tijd gepraat of het al dan niet wenselijk is om holebi's kinderen te laten adopteren. Velen, in en buiten het parlement, zijn daartegen. In het tv-programma 'Recht van Antwoord' van Goedele Liekens opperde iemand onlangs dat 'het kind toch zowel vader als moeder nodig heeft'.
Welnu, ik heb geen vader. In het kader van de nultolerantie heeft mijn moeder immers besloten wel een kind maar geen man in huis te halen. Hiermee haalde ze zich wel op de hals dat ze tot in de eeuwigheid met de belachelijke aanduiding 'Bom-moeder opgescheept zit. Ik denk dat mijn moeder de enige nog actieve Bom-moeder van Vlaanderen is. Tegenwoordig is de ontmanning van het gezin immers zo'n vanzelfsprekende zaak geworden, dat hiervoor helemaal geen eretitels meer worden uitgereikt. Toen mijn mama zwanger werd, was dit dus nog niet het geval. Het scheelde niet veel of er werden betogingen georganiseerd in de straat van mijn grootouders: "Het kind moet een vader hebben". Bezorgde instanties - waaronder de pastoor - legden huisbezoeken af.
Later bleek dat niet alleen 'de mensen', maar dat ook de wetgever problemen had met éénoudergezinnen. Vooral dan als die ene ouder de moeder was. Om ervoor te zorgen dat ik bij overlijden toch iets zou kunnen erven werd ik door mijn eigen moeder geadopteerd. Een soort wedergeboorte, zou je kunnen zeggen. Die wet is intussen veranderd, mede dankzij mijn moeder.
Dat ik geen vader heb, heb ik me nooit beklaagd. Toegegeven, soms was het wel eens vervelend. Wanneer tijdens familiefeesten tante Zulma me apart nam en me fluisterend maar toch lichtjes hysterisch smekend vroeg wie mijn vader was: "Mij kan je het wel vertellen". Een vraag die ik niet kon beantwoorden, zelfs al had ik het gewild. Ook kon ik me ergeren aan formulieren waarop standaard steeds de naam en soms zelfs het beroep en de handtekening van de vader gevraagd werd. Dat deed je denken dat je lichtjes crimineel of toch minstens abnormaal was als je die vraag niet kon invullen. Een vriendin die bij de nonnetjes op school zat en wiens vader gestorven was, vulde steevast in: "informatie te bekomen op het kerkhof", en dan de openingsuren. Zelf interesseerde die informatie me niet. Ik heb me nooit anders gevoeld. Ik heb ook nooit de aandrang gevoeld op zoek te gaan naar m'n vader. Ooit heeft mijn moeder me wel gevraagd 'of ik vragen had'. Maar ik had geen vragen. Ik heb gewoon geen vader, punt. Mijn kinderen lijken ook allemaal op Leona, of op de ouders van mijn vriend. Toen mijn jongste blauwe ogen bleek te hebben, en we dat niet meteen konden traceren ontstond er wel wat onuitgesproken twijfel, maar gelukkig had mijn vriends grootvader langs moeders zijde er ook. Tot nader order heb ik dus nog steeds geen vader.
Ondertussen zijn we een behoorlijk aantal jaren verder, en je zou denken dat de oude bezwaren zouden zijn verdwenen. Maar neen. Onlangs nog las ik in de krant een verslag over de teloorgang van de Britse conservatieve partij, waar de partijleider z'n mensen verplichtte unaniem tegen een wetsvoorstel te stemmen dat adoptie mogelijk zou maken voor holebi's en samenwonenden. Holebi-paren zouden sneller scheiden dan andere, was de redenering. Ik heb ook ooit ergens gelezen dat hoogopgeleiden ook sneller scheiden. Willen die conservatives dan ook beperkingen voor adoptie van hogeropgeleiden? In België ligt er nu weliswaar een wetsvoorstel voor de verwezenlijking van het homohuwelijk voor, maar onder druk van de tegenstanders is de mogelijkheid geschrapt om dan ook kinderen te adopteren, wat toch logisch zou zijn, zeker vanuit christelijke optiek.
Vraag: "Maar waarom?" Antwoord: "Het kind heeft toch een vader en een moeder nodig!"
Jaja, waarschijnlijk om het waarden zoals tolerantie bij te brengen. Ik zou het willen omkeren: Waarom heeft een kind in godsnaam een vader én een moeder nodig?
Bij éénoudergezinnen zou je nog kunnen argumenteren dat kinderen krijgen en opvoeden gewoon te zwaar is om alleen te doen, en al helemaal niet te combineren valt met een carrière. Ik weet dat mijn grootouders het grootste deel van de tijd voor mij instonden, terwijl mijn moeder haar vele avond- en nachtvergaderingen doorworstelde. Maar net dat is voor de wetgever dan weer geen bezwaar, want alleenstaanden kunnen wel kinderen adopteren. Dat is toch wel de ultieme belediging voor homo's: een alleenstaande is volgens de wetgever wel in staat behoorlijk voor een kind te zorgen, en kan dus een kind adopteren, en een koppel, een getrouwd koppel dan nog, zou dit niet kunnen. Toegegeven. Er zijn natuurlijk nadelen verbonden aan uniseks ouderschap. Twee vaders hebben bijvoorbeeld: beeld het je eens in. Misschien supportert de ene wel voor Antwerp en de andere voor Beerschot. Wat een nachtmerrie. Je zou voor minder een fusie bepleiten. Of twee vrouwen, allebei een week per maand niet te genieten. Je zal daar maar als jongetje tussen zitten.
Soms wordt er ook geopperd dat holebi-koppels beter geen kinderen zouden hebben omwille van de traumatiserende invloed die deze ongewone situatie zou kunnen hebben. Hetero-kinderen die in zo'n gezin opgroeien zouden dan psychologisch in de problemen komen omdat hun seksualiteit niet overeenkomt met die van hun ouders. Ze zouden niet aanvaard worden op school en uitgelachen worden door hun klasgenootjes. Hetzelfde geldt nu natuurlijk voor homo's die in een hetero-gezin opgroeien. En het is toch niet zo dat omdat je thuis geen moeder hebt, je nooit met vrouwen in contact komt: de wereld loopt vol vrouwen, vraag dat maar aan Bill Wyman. Laat ons dus snel werk maken van deze wet die ook homo's toelaat kinderen te adopteren. Maak de wetten gelijk voor iedereen. Of je nu homo bent of hetero, alleenstaand, samenwonend of getrouwd, iedereen moet de kans krijgen kinderen te hebben. Er zijn zoveel kinderen die geboren worden in gezinnen die daar niet klaar voor zijn, laat dan alsjeblieft die mensen die er wel klaar voor zijn, de kans dat ook te doen. Al houden zo'n holebi-ouders best voor ogen dat met de verandering van de wet de mentaliteit niet snel zal volgen. Toen mijn eerste kindje geboren werd, nu drie jaar geleden, kreeg ik een heel leuk wenskaartje in de bus. "Gefeliciteerd met de bastaard van een hoerenjong", stond erop. Het was niet ondertekend.