|
Auteur: Nathalie Vandecasteele / uitgeverij Lampedaire : http://www.lampedaireuitgevers.be/ 
Voor het boek "Brieven aan geliefden" vroeg de auteur Nathalie Vandecasteele aan 75 bekende Vlamingen, waar onder Maya Detiège (sp.a), de nooit geschreven liefdesbrief nu eindelijk eens op papier te zetten. Het resultaat is een boek waar alle emoties de revue passeren: onthullingen, humor met een knipoog en pikante detailles. Brieven aan geliefden neemt je mee op een emotionele tocht in de ziel. Detiège: "Ik ben zeer blij dat ik bijgedragen heb aan dit mooie boek. Mijn brief is geen liefdesbrief naar mijn "lief". De liefde is universeel en breder dan de liefde voor je partner alleen. Wat je in het dagelijkse leven niet altijd gezegd kan krijgen, heb ik met hart en ziel neergeschreven."
uittreksel van brieven aan geliefden van Maya Detiège: juffrouw Amandala
Het is woensdagnamiddag. Een heilig moment voor me omdat mijn kinderen, Tine en Meret, dan de volle aandacht van me krijgen. Woensdagnamiddag is pannekoeken bakken, speeltuinen bezoeken, verstoppertje spelen, moerasmonsters weg jagen. Vandaag speel ik juffrouw Amandala. Tine's vriendin Valeria en haar broertje Sacha zijn op bezoek. De vier kinderen gaan volledig op in hun en ik in mijn rol. Juf Amandala spelen heeft zo zijn voordelen. Het echte huiswerk maken, gaat plots super vlot. Hun ogen twinkelen wanneer ik de opdracht geef om plasticine taartjes te maken. Tine maakt een hartjestaart en geeft ze aan me. Ze straalt. tot ik voorlees wat er op staat. "I love Valeria" denk ik te lezen. Tine wordt knalrood en ze zegt verontwaardigd dat het voor mij bedoeld is. "I love you!" mama, staat erop. Zie je dat dan niet. Niet " I love Valeria". Valeria weet zich geen houding aan te nemen. Tine ook niet. Ik kan het niet nalaten om te zeggen dat ik toch weet dat ze van elkaar houden. En begin dan diplomatisch over iets anders. Ze kijken opgelucht naar elkaar en spelen rustig verder. Beste vriendinnen toch, denk ik met een glimlach.
En daarom deze brief aan jou Carine. (klik op: lees meer)
We hebben samen zo'n fijne jeugd beleefd. Uren hingen we aan de telefoon te kletsen over de voorbije dag én over de dag die nog komen zou. Uren zaten we in je kamer scheten te laten voor de bandopnemer. En het weerbericht met volle ernst in te spreken: "vannacht wordt het alweer zéér donker". Achter 'het schoolmuurtje' vonden we de origineelste dansen uit. Jij wou zangeres worden, maar ik dacht dat je daarvoor je tanden moest laten trekken en dat leek me maar niks. En jij had daar trouwens meer talent voor dan ik. Dierenarts worden of dokter dat leek me meer iets voor mij. Schoonheidsspecialiste en politica is het uiteindelijk geworden. En we zijn allebei fier op elkaar. Ik voel dat aan je omdat je altijd heel discreet bent naar anderen, wanneer ik je iets over mijn job vertel. De serieus straalt dan van je gezicht af wanneer anderen de pieren uit mijn of jouw neus proberen te halen. En ik ben zo fier op jou dat je een job hebt gekozen die je met hart en ziel doet. Mijn moeder schreeuwde moord en brand toen ik als kind mijn tenen lakte. "Wat voor idiotie is dat nu! ", riep ze dan. En nu zoveel jaar later, ligt ze languit in haar zetel te genieten van jouw pedicure én, straffer nog, lak jij haar tenen. Al heel mijn leven ken ik je, en pas vandaag doet juf Amandala me beseffen dat ik je deze brief moet schrijven. Om je te zeggen wat beste vriendinnen meestal niet tegen elkaar durven zeggen: "Carine I love you".
Je beste vriendin
(mét knalrood hoofd)
Maya
|
